Marko Klomp is een Haagse dichter en beeldend kunstenaar die ik heb leren kennen tijdens een van de open podia OpStaan, die ik tussen 2003 en 2008 met Pim Karhof organiseerde. ‘Spalken in de levenslijn’ verscheen in 2010 bij De Witte Uitgeverij. De bundel bevat 32 gedichten en 20 afbeeldingen van zijn schilderijen. Het is mede door die afbeeldingen een bijzonder boek.
Marko toont een hele andere schrijfstijl dan ikzelf. Het is in mijn ogen surrealistisch. Dat vond ik niet altijd even makkelijk leesbaar, maar het zorgde er wel voor dat ik bij het herlezen van veel gedichten er steeds nieuwe dingen in vond. En dat gaf de bijna onbedwingbare drang ze héél vaak te herlezen. De gedichten zitten vol met prachtzinnen als ‘Het gewone bewustzijn moet aan de wakker.’, ‘De slagpen schrijft met rook echo’s in de lucht’ en ‘Vingers veinzen melodieën tegen elkaar aan’. De zwart witte afbeeldingen (de originelen zijn in kleur) sluiten goed bij de gedichten aan. Voorbeelden zijn een bloem bij het gedicht ‘Lentenkreukels’, een vrouwenrug bij het gedicht ‘De werelddraagster’, een hand bij het gedicht ‘Alleen’ en een bierglas met op de achtergrond de drinker bij het gedicht ‘Drankje’

Meer over Marko Klomp op zijn website http://www.mrklomp.nl/

Er wordt door kinderen steeds minder buiten gespeeld. Dat blijkt uit onderzoek van een aantal volwassen mensen. Sommigen van hen en sommige andere volwassen mensen vinden het een slechte ontwikkeling. Ze beweren zelfs dat minder buitenspelen schadelijk is voor kinderen. En dus moet daar wat aan gedaan worden. Buitenspelen moet een hip imago krijgen.

Toen ik nog als ‘kind’ werd aangeduid door anderen dan enkel mijn moeder, speelde ik ook buiten. Meestal noodgedwongen. Omdat mijn volwassen opvoeders rust van mij wilden, óf omdat ik rust van mijn volwassen opvoeders wilde. De generatiekloof was toen al uitgebreid onderzocht en beschreven. Dat buitenspelen bestond doorgaans uit het met andere kinderen tegen een bal trappen, fietscrossen, ergens in klimmen, hangen in het plaatselijke zwembad of in de winter ijs’pret’. Vaak gehinderd door volwassenen die er iets van vonden of wilden verbieden.
Door onze opvoeders werden we na afloop van het buitenspelen meer dan eens bestraft voor de buitenspeelschade die aan onszelf, aan anderen of aan hun bezittingen was ontstaan.

Veel toenmalige kinderen hebben zich ingezet om de toekomstige generaties voor het buitenspeelleed te behoeden. Computers, tablets, smartphones, internet en social media zijn daar geweldige voorbeelden van. Hiermee kunnen kinderen schadeloos contact onderhouden met andere kinderen. Ongestoord en ongehinderd.

Het is bijna perfect. Het enige waar we nog aan moeten werken is een app om kinderen rust te kunnen laten krijgen van bemoeizuchtige opvoeders.