Tino van Leeuwen is een Haagse dichter songwriter die ik al een poos ken. Misschien wel langer dan ik zelf serieus met schrijven bezig ben. Hij is een aantal keren mijn gast geweest op podia die ik heb (mede) georganiseerd. ‘Blauwdruk op kriesuspapier’ is een dichtbundel uit 2016. 23 pagina’s A6 formaat geniet blauw bedrukt op niet alledaags (gerecycled?) kriesuspapier dus. Van Kunstenaar met haast tot en met Laatste werk is de bundel gevuld met gedichten is allerlei variaties. Kort, luchtig. (on)persoonlijk, lang, zwaar. Een van mijn favorietste (voor nu) staat op pagina 15.
Zie ook www.Tinovanleeuwen.nl
Categorie archieven: Verhaaltjes
Gelezen: Spalken van de levenslijn door Marko Klomp
Marko Klomp is een Haagse dichter en beeldend kunstenaar die ik heb leren kennen tijdens een van de open podia OpStaan, die ik tussen 2003 en 2008 met Pim Karhof organiseerde. ‘Spalken in de levenslijn’ verscheen in 2010 bij De Witte Uitgeverij. De bundel bevat 32 gedichten en 20 afbeeldingen van zijn schilderijen. Het is mede door die afbeeldingen een bijzonder boek.
Marko toont een hele andere schrijfstijl dan ikzelf. Het is in mijn ogen surrealistisch. Dat vond ik niet altijd even makkelijk leesbaar, maar het zorgde er wel voor dat ik bij het herlezen van veel gedichten er steeds nieuwe dingen in vond. En dat gaf de bijna onbedwingbare drang ze héél vaak te herlezen. De gedichten zitten vol met prachtzinnen als ‘Het gewone bewustzijn moet aan de wakker.’, ‘De slagpen schrijft met rook echo’s in de lucht’ en ‘Vingers veinzen melodieën tegen elkaar aan’. De zwart witte afbeeldingen (de originelen zijn in kleur) sluiten goed bij de gedichten aan. Voorbeelden zijn een bloem bij het gedicht ‘Lentenkreukels’, een vrouwenrug bij het gedicht ‘De werelddraagster’, een hand bij het gedicht ‘Alleen’ en een bierglas met op de achtergrond de drinker bij het gedicht ‘Drankje’
Meer over Marko Klomp op zijn website http://www.mrklomp.nl/
Buitenspelen
Er wordt door kinderen steeds minder buiten gespeeld. Dat blijkt uit onderzoek van een aantal volwassen mensen. Sommigen van hen en sommige andere volwassen mensen vinden het een slechte ontwikkeling. Ze beweren zelfs dat minder buitenspelen schadelijk is voor kinderen. En dus moet daar wat aan gedaan worden. Buitenspelen moet een hip imago krijgen.
Toen ik nog als ‘kind’ werd aangeduid door anderen dan enkel mijn moeder, speelde ik ook buiten. Meestal noodgedwongen. Omdat mijn volwassen opvoeders rust van mij wilden, óf omdat ik rust van mijn volwassen opvoeders wilde. De generatiekloof was toen al uitgebreid onderzocht en beschreven. Dat buitenspelen bestond doorgaans uit het met andere kinderen tegen een bal trappen, fietscrossen, ergens in klimmen, hangen in het plaatselijke zwembad of in de winter ijs’pret’. Vaak gehinderd door volwassenen die er iets van vonden of wilden verbieden.
Door onze opvoeders werden we na afloop van het buitenspelen meer dan eens bestraft voor de buitenspeelschade die aan onszelf, aan anderen of aan hun bezittingen was ontstaan.
Veel toenmalige kinderen hebben zich ingezet om de toekomstige generaties voor het buitenspeelleed te behoeden. Computers, tablets, smartphones, internet en social media zijn daar geweldige voorbeelden van. Hiermee kunnen kinderen schadeloos contact onderhouden met andere kinderen. Ongestoord en ongehinderd.
Het is bijna perfect. Het enige waar we nog aan moeten werken is een app om kinderen rust te kunnen laten krijgen van bemoeizuchtige opvoeders.
Gelezen: M. Vasalis verzamelde gedichten
Voor mijn verjaardag kreeg ik van een goede vriend deze dichtbundel. Ik kende de Haagse dichteres M.Vasalis (pseudoniem van M. Droogleever Fortuyn-Leenmans, 1909 – 1998) nog niet en het was duidelijk nodig dat daar verandering in kwam. Dit is de eerste dichtbundel die ik van begin tot eind heb gelezen.
‘Verzamelde gedichten’ bevat meer dan 150 gedichten uit 4 bundels. Stuk voor stuk mooie ingetogen gedichten over het leven en observaties ervan. Zonder overbodige poespas of nutteloze mooimakerij. Een aantal ervan waren bijzonder ontroerend. Zoals het gedicht over 2 oude mannen of haar allerlaatste gedicht over het sterven. Veel van het werk kwam bij mij beter tot recht als ik het twee of zelfs meer keren las.
Tijdens een van mijn wandelingen stuitte ik in de Kerkstraat op het gedicht ‘Zachter’ dat ook in de bundel staat.
Ik ben erg blij met dit inspirerende cadeau. Het verzacht het ouder worden enigszins.
Kassa
Wachtend in een rij voor een kassa van een niet nader te noemen drogisterij, stond voor mij een moeder die haar heel luidruchtig drenzende en ongemanierde kind in bedwang probeerde te houden. Achter mij stond een pril verliefd jong stel dat ik bijna hardop kon horen denken over een geweldige, langdurige en vooral kinderloze toekomst samen.
Straatverkopersplaag
Ik kan al tijden niet meer door een winkelcentrum lopen zonder aangesproken te worden door een persoon die mij iets wil verkopen, mij ergens lid van maken, mij ergens voor wil laten tekenen of mij anderzijds iets wil aansmeren. Tijden geleden schreef ik een gedicht over hen getiteld ‘Bindingsangst op koopzondag‘ en dat ik regelmatig tijdens optredens voordraag.
Tot vandaag schudde ik tegen de straatverkopers zelf mijn hoofd, of ik mompelde vriendelijk lachend iets in een niet bestaande taal.
Vandaag keek ik de jongeman vriendelijk aan en ik sprak: ‘Gister, gister heb ik een gesprek verkocht‘ de openingszin van mijn gedicht ‘Nu de duinen rusten‘ en dat gaat over een verkoper die wordt binnen gevraagd door een vriendelijke oude vrouw die hem haar hele levensverhaal vertelt waarna de verkoper tot het inzicht komt dat verkopen niet voor hem is weggelegd. ‘Gesprek verkocht?’ vroeg de jongeman verbaasd. Ja zei ik en ik droeg de rest van het gedicht voor tot het einde:
Baas,
Ik word nooit een tópverkoper
Ik verkwansel al mijn tijd is geld
mijn hele leven als dat moet
aan een ieder die mij binnenvraagt
voor 1 kop koffie met iets zoets
VRIENDELIJKE groet
Waarna ik de de jongeman nog eens vriendelijk aankeek en ietwat verward achterliet.
Zijn versie over deze gebeurtenis zal ongetwijfeld anders luiden.
Huilliedje
Er zijn erg weinig liedjes waar ik tranen van in mijn ogen krijg. Een van die liedjes is ‘Martha’ van Tom Waits. Tom zingt over hoe hij een oude geliefde belt en weemoedig herinneringen ophaalt. Omdat het een pianonummer is heb ik me er nooit serieus aan gewaagd om het te coveren. Vandaag vond ik een versie die op gitaar redelijk te spelen valt. Maar toen ik de eerste akkoorden aansloeg en de eerste zinnen probeerde te zingen, ging het mis. Na een aantal keren oefenen gaat het inmiddels beter. Ik hoop eerdaags een traanloze versie te kunnen spelen.
Gebarentaal
Op de fiets. Stoplicht op rood. Bij het zebrapad een vrouw en een klein meisje, dat, zodra ik naar haar kijk haar tong naar me uitsteekt. Ik reageer door mijn tong naar haar uit te steken. Het meisje zet haar duimen tegen haar slapen, spreidt haar andere vingers en beweegt die op en neer. Ik kijk haar aan en doe hetzelfde (want als je voor een stoplicht staat hoef je je handen niet aan het stuur te houden). Dan springt mijn stoplicht op groen. Ik rijd langzaam weg, knipoog naar het meisje en grijns naar de vrouw.
Gonzen in Gouda
Studio Gonz www.studiogonz.nl
Ik heb een binding met Gouda. Van pakweg mijn 6e tot mijn 16e heb ik er gewoond. En mijn moeder woont er nog steeds. Dit jaar trad ik er voor het eerst op. Op het Bustival en iets later op het huiskamerfestival. Tijdens dat laatste festival raakte ik in gesprek met Jaco van Kempen. Hij vond mijn optreden erg leuk en vroeg of ik ook eens bij Studio Gonz zou willen spelen.
Op zaterdagavond 22 juli was het zover. Studio Gonz, kortweg ‘De Gonz’ ligt in de pittoreske centrumrand van Gouda. Goed beloopbaar vanaf mijn moeders huis. De Gonz heeft een hele geschiedenis sinds 1920 en bestaat in zijn huidige vorm sinds 1970 (mijn geboortejaar). Vroegâh werd de huidige locatie als garenspinnerij gebruikt. De ontvangst was hartelijk. De Gonz is een leuke plek die me doet denken HPC en Musicon. Sympathieke medewerkers en een fijn ruim podium.
De publieksopkomst viel tegen. Of dat kwam door het onstuimige wisselvallige weer, de vakantietijd, onze onbekendheid in Gouda, of de beperkte promotie, weet ik niet. Maar de mensen die er wél waren zorgden voor een hele prettige intieme sfeer. Er kwam zelfs een oude leren sofa aan te pas
Met de andere artiest, T.B. Florusse, had ik afgesproken dat we ieder één volle set zouden spelen. Dat betekende dat ik de 2 sets die ik had voorbereid moest samenvoegen van 1 set van ruim een uur. Iets wat ik nog niet eerder had gedaan, maar wat me achteraf goed beviel. Ik deed een mengelmoes van liedjes, gedichten en korte geïmproviseerde verhaaltjes. En ik speelde zelfs nog een nummer van Tom Waits. Er waren paarse draden in mijn programma te ontwaren. Het publiek reageerde enthousiast. Een geslaagde opmaat voor een avondvullend programma dus.
T.B. Florusse, die de avond muzikaal afsloot, is een jonge gast die zich prima redt op zowel piano als gitaar. En zìngen kan hij ook. Ik ben wel benieuwd waar hij over een paar jaar staat als hij een eigen vorm heeft ontdekt.
Hoewel ik me had voorgenomen niet te laat terug te gaan bleef ik tot na het einde. Beetje nababbelen. Want waarom zou je weggaan als je het naar je zin hebt? Voldaan wandelde ik terug naar mijn tweede thuis. ‘s Nachts is Gouda ook erg pittoresk.
Kabouter
‘Kabouter’ las ik op het naambordje van de kassière. Het zou kunnen. Ze was klein van stuk. Maar om dan je dochter ‘Kabouter’ te noemen vond ik wat ver gaan. Het kon ook een buitenlandse naam zijn. Niet bij nagedacht dat de Nederlandse betekenis iets kleinerends kon zijn. Kabouter vertelde me wat de verkoopwaarde van mijn boodschappen waren. Toen ik nog eens aandachtig naar haar naambordje keek las ik bijna hardop ‘Kaouter’. Ze waren dus de ‘b’ vergeten. Ik rekende af met een glimlach.