Eind vorig jaar ben ik begonnen aan een cursus tekenen en illustreren. Op een school in een klas. Het gebouw van het Zandvliet College om precies te zijn. Het heeft iets nostalgisch. De eerste 2 lessen had ik moeite om het klaslokaal en de uitgang van het gebouw te vinden. Na vier lessen gaat het beter.

Er zijn sinds mijn schooltijd wat dingen veranderd. Zo hangt er een tas met vakken waar leerlingen hun smartphone in kunnen stoppen. En het krijtbord is weg. Daarvoor in de plaats gekomen is een digitaal scherm met 2 whiteboards aan de zijkanten.

Mijn teken-illustratie leraar heeft het soms maar moeilijk met de whiteboards. Waarom weet ik ook niet helemaal, maar naast de whiteboard markers liggen er ook permanent markers. Misschien is het een grap van de leerlingen. Meestertje plagen is van alle tijden. Maar in een tekenlokaal kan het ook gewoon thuishoren. En de verschillende markers lijken op elkaar.

Maar hij gebruikt met enige regelmaat de permanent marker als whiteboard marker. En dat geeft problemen met snel uitwissen en iets nieuws tekenen. Het gevolg is intensief poetsen met een schraal resultaat. De eerste keer kreeg hij hulp van een collega die een spray voor hem had. De tweede keer stond die al voor hem klaar.

Lief, die in het moderne onderwijs gewerkt heeft, verklapte, toen ik het vertelde, een trucje: Als je met de whiteboard marker over de permanent marker schrijft, veeg je het zo schoon.

‘Hallo Franken, Joop zou het heel leuk vinden als je met je gitaar langs kwam!’ toonde de pop-up chat afkomstig van Roland op facebook. Joop is een collega muzikant die ik ken van open podia en jamsessies en die sinds enkele maanden aan alvleesklierkanker lijdt en alweer enige tijd in een hospice verblijft. Roland (ook bekend als SwingDanceOpa) is zijn neef én een oud gitaarleerling van mij. Roland bezoekt zijn oom dagelijks en regelt de nodige zaken voor hem.

‘Wanneer en waar?’ was mijn reactie. Meer informatie was niet nodig, want het was voor mij vanzelfsprekend dat ik zou gaan en dat ik daar niet te lang mee zou wachten. Al zag ik er wel een beetje tegenop.
Met Joop, die ik de bijnaam De Trommelaar had gegeven omdat hij op evenementen altijd vrolijk en gedreven meetrommelde, had ik in de loop der tijd een goede verstandhouding ontwikkeld. Het nieuws van zijn ziekte kwam dan ook als een zeer onwelkome verrassing.

De volgende dag bracht een tram me naar Leidschenveen. In die tram hing een onaangename geur die afkomstig bleek van een hond die het niet meer op had kunnen houden of van een schoenzool die er daar pas afstand van kon nemen.

Aangekomen bij het hospice bracht een vriendelijke juffrouw me naar de kamer van Joop toe en vroeg of ik iets wilde drinken. ‘Heb je je gitaar bij je?’ was het eerste wat Joop vroeg nadat we elkaar begroet hadden. ‘Tuurlijk, anders gooi je me er uit’ grapte ik en haalde haar uit haar hoes.
‘Hoe heet die?’
‘Martha’.
‘Mooie naam’
Niet veel later kwam Roland binnen met een geluidsbox en begonnen we ingetogen te spelen en te jammen. Ik kreeg Roland zelfs aan het dansen en Joop zong ondanks zijn verzwakte stem behoorlijk goed. Toen duidelijk was dat Joop moe werd speelde ik Maan en daarna namen we kalm afscheid.

Op een muur bij de uitgang stond een witte roos met daaronder de tekst
Niet om dagen toe te voegen aan het leven
Maar om leven toe te voegen aan de dagen

In de tram terug rook het fris.

Zie ook het filmpje https://www.youtube.com/watch?v=GlCeQBovt64&ab_channel=SwingDanceOpa

Vandaag was zo’n dag die moeilijk begon. Goed geslapen, maar vreemd gedroomd. Ik had helemaal geen zin om op te staan. Maar deed dat uiteindelijk toch maar. De koffie deed waar ze goed in was en Lief herhaalde over de chat nog eens dat er Vliegerfestival op het Scheveningse strand zou zijn en dat ze het jammer vond er niet heen te kunnen. De dag ervoor had ze, al dan niet bewust, zelfs een vliegergedicht geschreven. Het was mooi weer dus net na enen stond ik buiten met mijn neus de goede kant op. Met in mijn hoofd het vliegerlied van André Hazes

Scheveningen is ongeveer 3 kwartier wandelen en ik stopte tussendoor om wat foto’s te maken. Als ik alleen wandel, kom ik vaak op allerlei ideeën die ik in mijn zwarte boekje noteer en later uitwerk. Een van de recentere ideeën was een blog die ik ‘Paarse draad’ wilde noemen. En toen ik op de Bankastraat een beeld van een denker zag en op de Groot Hertoginnelaan een paars geklede dame tegenkwam en daar een een aardig gesprek mee had over dat ik mijn haar had gestolen en over een vogel wiens naam ze kwijt was en later herinnerde en over het raamgedicht in op die laan én over het vliegerfestival had gehad, besloot ik de eerste Paarse draad bij thuiskomst te schrijven.

De eerste vliegers die ik meende te zien bleken kitesurfers te zijn. Tot ik kitesurfer én een vlieger zag. Hoe dichterbij ik kwam hoe duidelijker de vliegers zich aftekenden. Allerlei soorten en allerlei maten. Vliegende koeien en octopussen en zelfs een meeuwvlieger. En natuurlijk ook paarse vliegers. Op het festivalterrein riep een omroeper dat de vliegers wel 15 meter of groter konden zijn. Ook verzocht de omroeper herhaaldelijk om kindervliegers niet tussen het publiek op te laten omdat de touwtjes dun en scherp konden zijn en bezoekers konden verwonden.

Toen ik alle vliegers aandachtig had bekeken viel me op dat er niet één bij was met een paarse draad.

Alexanderen.nl